Rö-Rönesans Şöleni

"..ılımlı bir tanımla.. Yunan ve Roma'nın dilini, edebiyatını, öğretilerini ve eski değerlerini keşfetme, yorumlama ve yayma hareketi.."

"insan dehası.. insan aklının benzersiz ve olağanüstü yeteneği.."

Öyle bir eğlence hayal ediyorum ki.. Öyle bir şölen hayal ediyorum ki.. 

Bu defa mekanımız Amsterdam.. Günümüzün skolastik modernizminin köklerine darbe vurabileceğimiz; insanı, felsefeyi, edebiyatı, sinemayı, tiyatroyu, resmi, müziği, mimariyi, dili, hayatı ve gündeliği muazzam bir coşku ve hoşgörüyle kucaklama özgürlüğüne sahip olabileceğimiz bu mekanda dünyanın özgür ruhlarını bir araya getireceğiz yeniden.. 

Amsterdam'ın büyük ve uzun camlı kurabiye apartmanlarındaki dairelerden birinde kendini kendi dünyasına gömmüş modern insanı ayinlerle dirilteceğiz.. Ve tam da o küllerin arasından yeniden aydınlatılmış, yeniden doğmuş ve yeniden yaşama bağlanmış bir insanı doğuracağız.. Tüm incelikleri ve (t)aşkın yaşam sevinciyle.. Tüm umutsuzlukları dağıtan bir umut şöleni..!

Efendim, şimdi öncelikle mekanın az çok neye benzeyeceğini anlatmaya çalışacağım.. Yine etraflı bir resim arama sürecinden sonra aklımdakileri elimden geldiğince resimlerle yansıtmaya çalışacağım.. Mekanın tüm duvarları ve tavanları Botticelli, Michelangelo, Vinci, Raphael eserleriyle boyalı olacak.. Yeni insanın arılığını ve nihai başarısı olan sosyal/zihinsel çıplaklığını en güzel bir şekilde Rönesans ressamlarının yansıtabileceğini düşünüyorum..

Mekanın aydınlatması şamdanlar ve şamdanlı avizelerle yapılacak.. Bu yüzden aklımdaki yarı karanlık ambiyansı yaratma imkanı olacak.. Mobilyalarda da ahşap, mermer ve camın ahenkli bir bileşimiyle antik ve modernin sentezi bir düzenleme yapılacak.. Bu defa örtülerde sırma işlemesi, saten, İtalyan tülü, Hollanda kadifesi ve imitasyon kürk kullanılacak.. Şömine ve tabii ki yine Verrocchio, Donatello ve Michelangelo eseri heykel veya büstler de salonda yer alacak.. Bunlar haliyle reprodüksiyonlar olacak.. 

 

 

İran halılarını ve sedirlerini de unutmamak lazım tabii ki.. Sedir demişken elbette zeminde leopar desenli geniş ve büyük yer minderleri de davetlilerin oturacakları yerler arasında olacak.. 

   

   

Yine aklınızda belirli bir anı canlandırmak istediğim için ve bu da benim hayalimdeki bir şölen olduğu için şarkımızı da "Riders On The Storm" olarak tasavvur etmenizi talep ediyorum..

Muazzam bir sofradan ve yine alabildiğine meyve dolu bir masadan söz ediyorum.. Her mutfaktan dilediğiniz her şeyi bulabileceksiniz.. Ve tabii ki malum yer Amsterdam olunca ortamın "esrar"ına nargileler de eşlik edecek.. Olabildiğince çok kültürlü, renkli ve çeşitli bir ortam olmasında fayda olacağını müşahede ediyorum bu yüzden..

  

  

Sonuçta her daim "ortamı güzelleştiren insandır" ilkemize dayanarak katılımcılardan da söz etmekte yarar var.. Bir kere Uschi Obermaier'i istiyorum orada.. Grace Slick'i de.. Roger Waters'ı da.. Maynard James Keenan'ı da.. Natalia Avelon'u da.. Tabii ki hayallerini gerçekleştirdiğimizi bilmesini istediğim Jack Slavin'ı da.. Onlar rö-rönesans akımının temellerini nasıl attıklarını anlatacaklar bize.. Bu tekrar yeniden doğuşun kıvılcımlarını nasıl büyüttüğümüzü anlatacağız onlara biz de.. Karakterlerimiz yine düş, bilinç, düzenleme, biçim verme, kusursuzluk, yaratma ve arılık konusunda biraz Apollon; kaos, doğanın kutsaması, esrime, içgüdü, sezgi, duyumsallık, taşma, şaşaa ve yıkıcılık konusunda biraz Dionysos olacaklar.. Sanatsal üretimin gizil yeti ve gayretlerini tümüyle taşıyabilen ve ifa zamanı geldiğinde de olabildiğine yaratıcı ve yıkıcı olacak kadar özgür bireyler.. Ressamın tuvaliyle sevişmesi, çılgınca, esrik bir şekilde, sıçrayarak, gülerek, saçarak, dağıtarak boyasını tuvale yedirmesi gibi.. Bir kanat boyu kadar özgür bireyler..

  

  

Yaratacağız çünkü biz o gece.. "Yeni insanı" müjdeleyeceğiz.. Umutsuz, yalnız, kaybetmiş, sınırlanmış, yılmış, bitap, bilinçsiz, sefil post-modern insanı kollarından tutup yeniden boyayacağız o gün.. Onu yeniden doğuracağız.. Onu engelleyen tüm o duvarları bir bir ve deliler gibi kahkahalar atarak yerle bir edeceğiz..!

Ateş Dansı

"En tuhaf ve zor sorunlarında bile yaşama ‘Evet’ diyebilmek, en yüksek tiplerin kurban edilmesinde bile, kendi tükenmezliğinden sevinç duyan yaşam istemi -Dionysosça dediğim şey işte bu.."

Gözler değişmeli, kafa değişmeli.. Eskiden kullandığımız gözlerimizi yerinden çıkarıp kafamızı kökünden koparmayı öğrenmeliyiz.. Düşündüğünde çok zor değil aklın muhteviyatını değiştirmek.. Değerlerle başa çıkmayı öğrenmek gerek önce.. Herkes bunu der, ben bunu derim kertesinde bir başkaldırıdan veya başa çıkma biçiminden bahsetmiyorum.. Derinin altına kazınmış, öğretilmiş, bilinç dışına yerleşmiş değerleri bağlamından söküp onlarla birebir dans etmekten söz ediyorum.. Onları tek tek ayırmaktan, akılla baş başa bırakmaktan söz ediyorum.. Günlerce düşünmekten, tül gibi ardını görene kadar onları seyreltmekten söz ediyorum..

Örneğin "namus" değeri.. Bu değerin bizim toplumumuzun değerler cetvelindeki yeriyle başka bir toplumdaki yerini karşılaştıralım ve "namus" kavramının değişken ve kaygan bir zemin olduğu konusunda hemfikir olalım öncelikle.. Bundan sonra düşüneceğimiz bir sonraki aşama içkinleştirdiğimiz bu namus değerinin doğasını ve bu kavramın ebeliğini yapan toplumsal normları aramak.. Bu normları "özgür" ve "bağımsız" bir us ile değerlendirmeye alalım.. Onları sınayalım.. Gerçekten gerekli veya dayanağı olan normlar mı..? Hayatımızı anlamlı ve yaşanabilir bir hayat, varoluşumuzu arınmış veya esrimiş bir varoluş yapıyor mu..? Sen kendi yanıtını verirsin, ben kendiminkini, bu bölümde son derece "biziz" ve özgürüz.. Bana sorarsan ben "hayır" yanıtını veriyorum.. Namus pahasına insanların üzerine yapıştırılan yaftaları, bu uğurda kurban edilen güzellikleri, hayatları düşündüğümde onun bu toplumun bir silahı olarak görüyorum ve her tür silaha duyduğum karşıtlığı burada da dile getiriyorum..

Bir insan bir başka insanın yaşayışı üzerine kararlar veremez, onun yerine konuşamaz, onun hayatını onun yerine ve onun pahasına yaşayamaz.. Öncelikle buna hakkı olamaz.. "Namus" öznel bir kavram, hemfikir miyiz? Fikir süzgecinden geçirdikten sonra bu kavramın toplumca veya bireyin kendisince belirlenmiş yaptırımlarını uygulamayı seçmek kişinin kendi isteğine ve hür vicdanına bağlıdır.. Bu bağlamda ben bu kavramı, insanların oluşturduğu (burada sorun yok), ancak herkese mal ettiği bu suniliği yakmayı salık veriyorum, hem de acilen..

Duydukların kötü gelebilir, belki de düşüncelerini yansıtmaz, ancak şu var, doğamızda bir başka kadın veya erkekle olma arzusu ve dürtüsü var.. Bunu bir düzene sokmak isteyen korkaklar normu belirliyorlar ve ardından aynı korkuyu taşıyanlar bu normu bir hamlede kucaklıyor.. Bir tür anlaşma gibi, korkudan doğan bir birliktelik gibi.. Yapay ve gerçekdışı.. Bu normun oluşumundan haberdar olmayan bizler doğduğumuz günden itibaren "namus" kavramıyla kamçılanıyoruz, kendi muhakememize alamadan hem de.. Bu ne kadar mekanik ve aşağılayıcı ki.. Bu benim dünyam, dünyamın sınırları çoktan çizilmiş.. Oysa içimdeki dürtüyü her bastırmak istediğimde "namus" kavramımı kendim yaratırım, o vakit "namus"un tanımı benim yaptığım tanım olur ve kavramın temellendirmesi de bana ait olur.. Sadece bana öyle anlatıldığı, öğretildiği için değil, kendim için ve kendi adıma düşünerek eylemime karar veririm.. Korkudan değil, hür irademden ötürü ket vururum ve kendi eylemimin insanı olurum..

İşte özetle bir değerin sorgu filtresinden geçişi, yargılanışı, ele alınışı, gerekiyorsa yıkılışı ve yeniden yaratılışı süreci bunları kapsıyor benim düşünümde.. Evet, dostum, yeni bir göz, yeni bir kafa mümkün..