Şark/ı

Sevdiğim birkaç şarkı hakkında rastgele yazıyorum..

tool / pushit (live)

gerçekten "on the other side" denilen yerde buluşuluyor şarkı bitince.. hayatımda anlamı bu kadar derin bir şarkı daha yoktur benim için.. böyle ilişkilerin içinden geçmeyen yoktur herhalde.. seviyorsun, seni seviyor, itiyorsun, o da itiyor, sen daha fazlasını yapıyorsun, o daha fazlasını yapıyor.. hatta şarkının orijinalinde "you cheated me, you still love me" sözleri geçer.. öyle bir an gelir ki aldatmak bile doğal olur, o kadar seversiniz ki, yaşadığınız tüm sorunlar sizi aldatmaya kadar götürür, ancak yine de seversiniz.. hastalık gibidir, terk edemezsiniz, bitiremezsiniz..

aşkın bir sürü ödülü vardır, ancak yol açtığı yokluklarla da baş etmek çok güçtür.. iki insanin birbirini sevmesi neden bu kadar zordur oysa ki..? neden hep bir anlayan, bir de anlamayan olur..? bir yerde düz giden her şey neden bir noktadan sonra yerini fay hatlarına bırakır..?

a perfect circle / vanishing

a perfect circle'ın bu şarkısında gerçek anlamda havada buharlasan herhangi bir şeyin hissiyatı vardır.. zayıflayan, sessizleşen, hissizleşen, yiten, çaresizleşen, kıvranan, büklümlenen, devinen her şeyin ağıtıdır bu şarkı..

peach / you lied

İngilizcenin doğası gereği “undestanding is not demanding” ile ne demek istedikleri konusunda üç farklı yorum yapılabilmektedir:

1. anlamam zor değil..

2. anlaman zor değil..

3. anlamak, istemek değildir.

kanımca ilk anlam daha muhtemeldir, fakat bu belirsizlik şarkıya daha da bir güzellik katmaktadır..

tool / jambi

"you're my peace of mind, my home, my center.."

buradaki center/merkez kelimesinin kilit bir anlamının olduğunu düşündürür.. hele bu merkez, merkezkaç kuvvetiyle kendine çektiği sizi iter ve etrafında döndürmeyi başarırsa, merkezin etrafında donen esrik benliğinizi biteviye etrafında tutmayı becerebilirse, en nihayetinde merkezcil kuvveti ile de dengelerse merkezkaç kuvveti, hazzı apayrı olur.. bir insani merkeze koymak demek dengenin bozulabileceğini de kabullenmek olmalıdır belki de..

pink floyd / echoes

“overhead the albatross

hangs motionless upon the air

and deep beneath the rolling waves

in labyrinths of coral caves

an echo of a distant time

comes willowing across the sand

and everything is green and submarine..

and no one called us to the land

and no one knows the where’s or why's..

something stirs and something tries

starts to climb toward the light..

strangers passing in the street

by chance two separate glances meet

and i am you and what i see is me..

and do i take you by the hand

and lead you through the land

and help me understand the best i can..

and no one called us to the land

and no one crosses there alive..

no one speaks and no one tries

no one flies around the sun..

almost everyday you fall

upon my waking eyes,

inviting and inciting me to rise..

and through the window in the wall

come streaming in on sunlight wings

a million bright ambassadors of morning..

and no one sings me lullabies

and no one makes me close my eyes

so i throw the windows wide

and call to you across the sky..”

es.. es..

Korku Tüneli

"And no-one sings me lullabies
And no-one makes me close my eyes
And so I throw the windows wide
And call to you across the sky.."

Bir şey ve her şey vardı yan yana.. İkisini birden görmüştü.. Seçim yapması gerekiyordu.. Ona kılavuzluk edecek kimsesi yoktu.. Hayatında ilk kez bu kadar yalnız kalmıştı kadın.. İlk kez karar vermek bu kadar zor olmuştu.. Ne yapacağını bilemiyordu.. Sessizce bekledi.. Tüm korkularını tıktığı kafesin başında.. Tam uykuya dalacaktı ki..

Kafesin kilidi açıldı aniden..

Genç kadın hızla yarı uyku durumdan bilince kavuştu.. Artık kafesin yanından ayrılması gerektiğini anlamıştı.. Hızla koşmaya başladı.. Anahtarları eline aldı ve hızla merdivenlerden aşağı inmeye çalıştı.. Her bir basamak geçmişin derinlerinden gelen bir an gibiydi.. Üzerlerine basa basa koşmaya devam etti genç kadın.. Her adım bir alev bırakıyordu peşinde..

Sisli sokağa girdi sonra.. Geceyi yarı aydınlatan sokak lambalarının loşluğu altında kendine bir yer aradı.. Tüm o anlamlı, anlamsız korkularına karşı küçük bir sığınak.. Ama olmadı.. Bir sığınak bulamadı o karanlıkta..

Koştu.. Korkuları havada süzülerek peşinden geliyordu.. Evet, onlara bir oyun oynamaya karar verdi kadın.. Çünkü daha önceden de böyle yapmamış mıydı..? Onlara karşı duracağı bir sığınak yoktu.. En iyisi onları bir yere kapatmaktı yine.. Bir kafes, bir oda..

Evet, o köhne odayı hatırladı birden.. Aniden sola döndü sonra.. Adımlarını hızlandırdı ve gözden kayboldu.. Korkuları peşinden geldi.. Aniden bilindik coşkusuyla, kocaman kahkahalar atarak kapıyı kapattı kadın.. Anahtarı aceleyle kilide soktu, çevirdi, çevirdi.. Anahtar eriyip yok olana kadar çevirdi kapının kilidini.. Ancak bir şeyler yolunda gitmiyordu sanki.. Ya her şey kusursuzdu, ya da bir şey yolunda gitmiyordu, bu çok belliydi.. Ve..

İşte o yıkılma anı geldi.. Bir anda uyandı kadın.. Bir anda yere yığıldı.. Sessiz.. Soluksuz.. Kendini köhne odaya kilitlemişti.. Tüm korkuları dışarıda kaldı, özgür.. Kaçtığını sandığı her şey.. Sırf korkularıyla savaşmamak için kendini feda etti kadın.. Kendini dünyadan ayırdı.. Korkularını dünyada bırakarak.. Hala yüzleşilmemiş, hala tetikte..

Ve o anda büyük bir uğultu duyuldu.. Büyük bir nesnenin ağır ve sancılı hareketi.. Bir homurdanma gibi.. Bir kıpırdanış..

Büyük şehir harekete geçmişti.. Uçan şehir.. Tüm güzellikleri, tüm tabiatı, tüm geçmişini, tüm istediklerini, tüm arzularını, tüm geleceğini yanına alıp harekete geçti şehir..

Köhne odasında kurtarılmayı bekleyen genç bir kadın bıraktı geride.. Ve de tarifsiz korkularını..